Reeds in november 2008 meldde ik een cybersquatter aan bij SIDN, DNS.be, het Bundeskriminalamt Wien, het Companieshouse, de Belastingdienst enz. Vandaag is er nog steeds niet veranderd en opnieuw maken diezelfde criminelen slachtoffers. Dit keer een jeugdhuis in Vlaams-Brabant.
Ondanks belachelijke tv-spotjes waar DNS.BE zelf cybersquatters aan het werk toont bij Patatfrit, pakt DNS.BE de cybersquatters niet aan. Erger nog DNS.BE profiteert van dergelijke criminelen en houdt ze een hand boven het hoofd. De eigen statuten dienen als excuus.
De cybersquatter die ik destijds aanmeldde heet Christian Sieberer en woont in Wenen. Via zijn Oostenrijkse vennootschap EDV Christian Sieberer verschuilt hij zich achter een tweetal Britse LTD's uit Londen. Slapende vennootschappen zoals reeds in 2008 uit onderzoek bij het Companieshouse bleek. Bovendien bezat de slapende vennootschap geen KVK-inschrijving in Nederland. Dus geen handelsregister, wat strafbaar is. De man of bende blijkt zich weg te steken achter diverse Britse Ltd's. De eerste is met niks in orde en de tweede is "dormant". Wat doet de Britse overheid nadat ik dit meldde? NIKS.
Hoe werkt die Sieberer? Hij is agent bij SIDN, DNS.BE, Nedic, NIC.AT enz. en registreert massaal niet hernieuwde domeinnamen. Enerzijds om bedrijven af te persen, anderzijds om e-mail-adressen te oogsten waarmee ie kan inbreken in Facebook, LinkedIn, Plaxo enz om nog meer e-mail-adressen te oogsten om ze door te verkopen aan spammers.
Ondanks het feit dat de Sieberer-bende merkenrechtelijke inbreuken pleegt, kiezen DNS.BE, SIDN? Nedic, NIC.AT enz voor het geld dat deze bende spendeert bij het registreren van andermans bedrijfsnaam. DNS.BE mag dan in jaarverslagen beweren dat ze iets doen aan cybersquatting, maar dat klopt niet. DNS.BE profiteert van het fenomeen. Een eerste keer bij de registratie door de crimineel, een tweede keer bij de herregistratie door de rechtmatige eigenaar.
Het slachtoffer kan weinig doen, omdat enkel de dure juridische klacht met de lange uitzichtloze procedure beschikbaar blijkt en veel zaken zijn internationaal (lees hopeloos). Alle andere methodes worden doelbewust ontweken door DNS.BE, SIDN en consoorten. Normaal zou het aantonen dat de registratie misleidend is of te gelijkend op een geregisteerd merk, moeten volstaan, maar in de praktijk werkt dat niet. Zelfs aantonen zoals in het geval van Sieberer dat de domicilie van het bedrijf nep is, helpt bij SIDN niet.
Een ander argument is de kwade trouw. Die kwade trouw is normaal vlot te bewijzen omdat Sieberer en kornuiten geld willen slaan uit een teruggave. Haalt niks uit. Kwade trouw (bad faith) aantonen is essentieel. Alsook het bewijs dat ze geen merkenrecht bezitten en een ander bedrijf wel prioriteit heeft. De cybersquatters cybersquatten voor het geld en dat geld is afkomstig uit het afleiden van Internet-trafiek naar illegale sites of gewoon uit het handig omspringen met Google Ads.
De gerechtelijk klacht moet altijd voldoen aan 3 eisen: misleidend, kwade trouw en poging tot geldelijk gewin (of verlies van inkomsten aantonen).
Idealiter vraagt de cybersquatter zwart-op-wit geld en dan hangt ie keihard want: hij heeft een reeds bestaande domeinnaam geregistreerd (kon het dus vermoeden), hij doet inbreuk op een merk waar ie geen recht op heeft en hij probeert ter kwader trouw geld te maken van de zaak. Helaas kan dit jaren duren en blijkbaar kunnen de criminelen rustig actief blijven.
In het geval van Sieberer leek het valse domicilie dat onbekend was bij KVK, de Belastingdienst... een goed bewijs. Toch trad SIDN niet op. Zelfs een vriendelijke brief aan de Oostenrijkse belastingdienst afdeling omzetbelasting dat ie een vestiging in Eindhoven heeft, haalde niks uit.
De door de overheid aangestelde beheerders van domeinnamen zoals DNS.BE SIDN, DENIC en NIC.AT houden deze bende het hand boven het hoofd. Wanneer gaan deze organisaties met vetbetaalde medewerkers die geacht worden de domeinnamen te beheren maatregelen nemen, al was het maar een zwarte lijst of een strafbank?
Lode Goukens
